Monday, 14 October 2013

ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ား၏က႑ 1 ေရးသားသူ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္



ရန္ကုန္တိုင္းသတင္းစာပါ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ေဆာင္းပါး ပထမပိုင္းကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒုတိယပိုင္းနဲ႔ တတိယပိုင္းေတြကိုလည္း အပတ္စဥ္ ေသာၾကာေန႔မွာ တင္ျပသြားပါ့မယ္။ ျမန္မာျပည္သူတို႔အတြက္ မိမိကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ အနစ္နာခံခဲ့ၾကတဲ့ သံဃာေတာ္မ်ားကို ဂုဏ္ျပဳခ်င္တာရယ္၊ ဒီလိုျပည္သူ႔ဖက္က ရပ္တည္ခဲ့တဲ့ သံဃာေတာ္ ေတြကို ဘယ္လိုအားေပးၾကမလဲ၊ ဘယ္လိုကာကြယ္ၾကမလဲဆိုတာ စိတ္ဝင္စားလာၾကရင္ စာေရးရက်ိဳးနပ္ပါတယ္။ေရႊဝါေရာင္သံဃာေတာ္ေတြကိုလည္း ဒီေနရာကေန ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္။

ထြန္းေအာင္ေက်ာ္


ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ား၏က႑

နိဒါန္း

ျမန္မာ့သမိုင္းကို ျပန္ေျပာင္းေလ့လာေသာအခါ ရဟန္းသံဃာေတာ္တို႔သည္ ေရွးယခင္ကပင္ ႏုိင္ငံေတာ္၏အက်ိဳး၊ တို္င္းသူျပည္သားမ်ား၏အက်ိဳးအတြက္ အသက္ကို ပဓာနမထားဘဲ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ပါဝင္ေျဖရွင္းေပးခဲ့သည့္ သာဓကမ်ားအား ျမတ္ႏိုးေလးစားဖြယ္ ေလ့လာမွတ္သားခဲ့ရသည္။ မအားလပ္သည့္ၾကားမွ ရသည့္အခ်ိန္ေလးႏွင့္ ေလ့လာျပဳစု မွတ္စုထုတ္ႏႈတ္ေရးသားခဲ့ရသျဖင့္ အကုန္အစင္ ျပည့္စံုလိမ့္မည္ မဟုတ္ေသာ္လည္း ထိုဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္တြင္ ေထာင္တြင္း၌ ဒုကၡခံခဲ့ရသည့္ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားကို ႏွိဳင္းယွဥ္၍ ၾကည္ညိဳသဒၶါပြားမ်ားၿပီး ၎ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၏ သတၱိဗ်တၱိကို  စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားက ေလးစားလ်က္ ခ်ီးေျမွာက္ေကာ္ေရာ္ပူေဇာ္ အားေပးၾကမည္ဆိုလွ်င္ ဤစာကို ေရးရက်ိဳးနပ္ၿပီဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။

စစ္အာဏာရွင္စနစ္သည္ တိုင္းျပည္ကို ကြ်န္ျပဳ ဂုတ္ေသြးစုပ္ယံုႏွင့္မေက်နပ္ေသး။ ျပည္သူျပည္သားမ်ား၏ ဒုကၡမ်ားကုိ မၾကည့္ရက္၍ ျမတ္ဗုဒၶ၏အဆံုုးအမႏွင့္အညီ ပတၱနိကၠဇၶနကံေဆာင္ သပိတ္ေမွာက္ေတာ္မူၾကသည့္ သံဃာေတာ္ အရွင္သူျမတ္တို႔ကိုပါ တရားလက္လြတ္ သကၤန္းပါခြ်တ္ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်သည္အထိ ရက္စက္ယုတ္မာခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ျပင္ ယင္းတို႔က နိုင္ငံေရးသည္ ရဟန္းေတာ္တုိ႔ႏွင့္လားလားမွ်မဆိုင္ဟုဆိုကာ ဆရာေတာ္ေထႀကီးဝါႀကီးမ်ားမွအစ ပဥၥင္းငယ္၊ ကိုရင္မ်ားပါမက်န္၊ ရဟန္းတု၊ ရဟန္းေယာင္မ်ားဟု ရင့္သီးစြာ သမုတ္ကာ ရိုက္ႏွက္ကန္ေက်ာက္ၿပီး စစ္ဖိနပ္ႏွင့္နင္းခဲ့ၾကသည္။ “မင္းတို႔ဂတံုးေတြ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္မေနဘူး”ဟူ၍ ရိုင္းျပစြာ ေစာ္ကားခဲ့ၾကသည္။

ဤစာတမ္းျဖင့္ ျမတ္ႏုိးၾကည္ညိဳဖြယ္ရာ ကိုယ္က်ိဳးမငဲ့ဘဲ ျပည္သူႏွင့္ တိုင္းျပည္ ေကာင္းစားေရးအတြက္ သက္ဦးဆံပိုင္ ဘုရင္စနစ္ေအာက္တြင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကေသာ အရွင္ပံသကူငစြယ္ရွင္၊ ပင္းယစႀကိဳသူျမတ္တို႔ႏွင့္  ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႕စနစ္ ေအာက္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံပထမအၾကိမ္ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ကိုယ္စြမ္းဉာဏ္စြမ္းရွိသမွ် ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကေသာ ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမ၊ ဆရာေတာ္ ဦးဝိစာရတို႔၏ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈမ်ားအျပင္ ၂၁ ရာစုေခတ္ ျမန္မာႏုိင္ငံစစ္ကြ်န္သေဘာက္ဘဝမွ ဒုတိယအၾကိမ္ လြတ္လပ္ေရးရရွိရန္ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားမ်ားအတြက္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရင္း အက်ဥ္းက်ခံခဲ့ရေသာ ဆရာေတာ္ အရွင္သူျမတ္တို႔အား ႏႈိင္းယွဥ္ေရးသား၍ ဦးခ်ဂါဝရျပဳ လိုက္ပါသည္။


ပံ့သကူငစြယ္ရွင္မဟာေထရ္
သမိုင္းကို ျပန္လွန္ေလ့လာေသာအခါ မွန္နန္းမဟာရာဇဝင္ေတာ္ႀကီးတြင္ ပုဂံမင္းဆက္အေၾကာင္း ေရးသားထားခ်က္၌ နရပတိစည္သူမင္းလက္ထက္ စူဠာမဏိဘုရား တည္ေတာ္မူေသာအခါ ျပည္သူတို႔အား မင္းအာဏာျဖင့္ ေခ်ာက္ႀကီးကို ေျမဖို႔၍ ဘုရားတည္ရန္ စိုင္းျပင္းေတာ္မူ၏။ ျပည္သူတို႔ငတ္မြတ္ဆင္းရဲေနသည္ကိုျမင္ေသာ ပံ့သကူငစြယ္ရွင္ မဟာေထရ္သည္ မင္းႀကီးအား ဤသို႔မိန္႔ေတာ္မူ၏။

“မင္းႀကီး ေကာင္းမႈျဖစ္စိမ့္မည္ဟူ၍ ယခုျပဳေသာအမႈသည္ ေကာင္းမႈမျဖစ္ မေကာင္းမႈသာ ျဖစ္သည္၊ မင္းႀကီး လွဴေသာဆြမ္းကိုလည္း ငါမခံ” ဟု ဆိုေတာ္မူ၏။

ထိုအခါနရပတိစည္သူမင္းႀကီးလည္း “ဘုန္းေတာ္ႀကီး ... ငါ့ဆြမ္းကို ဘုန္းမေပးေတာ္မူေသာ္ ငါ့ျပည္တြင္ ေနေတာ္ မမူ၍ ျဖစ္မွလြတ္မည္။ ျပည္သူတို႔ဆြမ္းလည္း၊ ငါ့ဆြမ္းပင္မဟုတ္တံု႔ေလာ”ဟူ၍ မိန္႔ေတာ္မူ၏။

ထိုအခါ၊ စာရိတၱသီလ၊ ဝါရိတၱသီလႏွင့္ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ပံ့သကူငစြယ္ရွင္မဟာေထရ္လည္း...
“မင္းႀကီး...ဤသို႔ဆိုတၿပီးကား” ဟူ၍ သိန္းဃိုကြ်န္းသို႔ကူးမည္ အၾကံရွိေတာ္မူ၏။ စြယ္ႀကိဳအရပ္သို႔ၾကြ၍ သီတင္းသံုးေတာ္မူ၏။ သခင္ျမတ္ ပံသကူမေထရ္သြားခဲ့လွ်င္ သရပါတံခါးေစာင့္ ဘီလူးတစ္ေကာင္သည္ မင္းႀကီး ထြက္ေတာ္မူေသာအခါ မလြဲဖယ္၊ တံခါးထက္ဝယ္ကားယားရပ္လ်က္ေနဘိ၏။ မင္းႀကီးလည္း ဟူးရားျဖဴတို႔ကို ေမးေတာ္မူေသာ္ မေထရ္ျမတ္ကို မသင့္ေသာ စကားမိန္႔ေတာ္မူသျဖင့္ မေထရ္ျမတ္ၾကြေသာေၾကာင့္ ဘီလူးမလြဲဖယ္ေနသည္ကို နားေတာ္ေလွ်ာက္၏။ မင္းႀကီးလည္း အမတ္တို႔ကိုေခၚ၍ အရွင္ျမတ္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ပင့္ရေလ၏။ သခင္ျမတ္လည္း လာေတာ္မမူဘဲ၊ သိန္းဃိုကြ်န္းသို႔ ကူးေတာ္မူမည္ဟူ၍ ၾကြေတာ္မူေလသည္။ မင္းႀကီးလည္း သခင္ျမတ္ ၾကြေတာ္မူေလျပီဟူ၍ ၾကားေသာ္ အမတ္တုရဂၤပစၥည္းကို ေခၚေတာ္မူ၍ သခင္ျမတ္ကို ပါေအာင္ပင့္ေျခဟု ေစေတာ္မူ၏။ အမတ္တုရဂ္ပစၥည္းလည္း အၾကားအျမင္မ်ားေတာ္မူေသာသူျဖစ္၍ ေရႊျဖင့္ျပီးေသာ ဘုရားဆင္းတုေတာ္တဆူကို ေရႊေလွဒြါ ေလာင္းတြင္တင္၍ ေဆာင္ေလ၏။

သေဘာၤဆိပ္တြင္ သခင္ျမတ္ကိုေတြ႔ေသာ္ ...... “သဗၺညဳဘုရားသခင္ ဤဆိပ္သို႔ေရာက္ေတာ္မူသည္၊ သခင္ျမတ္ လာေတာ္မူေစသတည္း” ဟု ေလွ်ာက္၏။ သခင္ျမတ္လည္း ဘုရားဆင္းတုေတာ္ ျဖစ္သျဖင့္ ဖူးရန္ၾကြရ၏။ ေလွေပၚသို႔ေရာက္၍ ဘုရားဖူးခိုက္ တုရဂ္ပစၥည္းေလွကို အျပင္းေလွာ္၍ အညာသို႔ဆန္ေစ၏။ ေလွဆိပ္သိုု႔ေရာက္ေသာ္ မင္းႀကီးလည္း ေရထဲတိုင္ဆင္း၍ အရွင္သူျမတ္ကို ႀကိဳေလ၏။ အရွင္သူျမတ္ေရာက္ေလလွ်င္ ဘီလူးလည္း သရပါတံခါး ထက္မွဆင္း၍ အရွင္သူျမတ္ကိုဦးခိုက္ေလ၏။

ဤသမိုင္းေၾကာင္းကိုၾကည့္လွွ်င္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား ေရွးပေဝသဏီကပင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူဘုရင္ မဟုတ္တာ လုပ္ခဲ့လွ်င္ သပိတ္ေမွာက္ခဲ့ေၾကာင္း ပံ့သကူငစြယ္ရွင္မဟာေထရ္က သက္ေသျပခဲ့၏။ ထိုပံ့သကူမေထရ္အား နရပတိစည္သူမင္းသည္ ဖမ္းဆီးျခင္း သူ႔ဆြမ္းကို ဘုန္းမေပးသျဖင့္ သကၤန္းခြ်တ္ျခင္း ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ျခင္းတို႔ကုိ မျပဳခဲ့ေခ်။ သက္ဦးဆံပိုင္ဘုရင္ ျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း စစ္အာဏာရွင္တို႔ထက္ပင္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ေသးေၾကာင္း ေတြ႔ရမည္ ျဖစ္သည္။

စၾကိဳသူျမတ္
ျမန္မာသကၠရာဇ္ (၇၆၆) တြင္ မြန္မင္းရာဇဓိရာဇ္သည္ ကတၱဴ၊ လြန္းက်င္၊ ကူရြပ္၊ ထရပ္ အစီးသံုးေထာင္၊ ဗိုလ္တသိန္းေျခာက္ေသာင္း၊ စစ္သူႀကီး အမတ္ဒိန္မဏိရြတ္၊ သမိန္ျဗတ္စ၊ သမိန္အဝနိုင္၊ သမိန္ဇိန္ျမဲတို႔ႏွင့္ သား၊ သမက္ျခံရံလ်က္၊ ကရဝိတ္ေရႊေဖာင္စီး၍ ေရေၾကာင္းဆန္လာ၏။ ထိုအေၾကာင္းကို ဘုရင္မင္းေခါင္ ၾကားေတာ္မူလွ်င္၊ အင္းဝၿမိဳ႕ကို အခိုင္အခန္႔ျပဳ၍ေန၏။ ရာဇဓိရာဇ္လည္း အင္းဝသို႔ေရာက္လွ်င္ မထိပါးပဲ စစ္ကိုင္းျမိဳ႕ေရဝန္းတြင္ တပ္ခ်၍ ေန၏။

ဘုရင္မင္းေခါင္သည္ ရဟန္းသံဃာေတာ္တို႔မွစ၍ မူးမတ္တို႔ကို ေခၚယူ၍ တိုင္ပင္ေတာ္မူ၏။ ယခုမြန္မင္းရာဇဓိရာဇ္ လာသည္ကို ႏႈတ္ေရးျဖင့္လည္းေကာင္း၊ လက္ေရးျဖင့္လည္းေကာင္း သူျပန္ေလေအာင္ပသို႔စီရင္ေသာ္ သင့္မည္နည္း ဟူ၍ မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ဆရာေတာ္တို႔မွစ၍ မူးႀကီးမတ္ခိုင္ အေပါင္းတို႔လည္း မည္သို႔မွ်မေလွ်ာက္တိတ္တိတ္ေနၾကကုန္၏။ ထိုအခါ ပိ႒ကတ္ေဗဒင္တတ္ေတာ္မူေသာ စႀကိဳသူျမတ္က .... မြန္မင္းရာဇဓိရာဇ္ကိုသာမဆိုႏွင့္ဦး၊ ဤဇမၺဴဒိပ္ ေျမျပင္ဝယ္ရွိေသာ မင္းအေပါင္းတို႔ လာေရာက္ေသာ္လည္း ျပန္ေလေအာင္ ႏႈတ္ေရးျဖင့္ ငါစြမ္းနိုင္၏ ... ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ ဘုရင္မင္းေခါင္လည္း အလြန္အားရေတာ္မူသည္ ျဖစ္၍ ငါ့ဆရာ....ရာဇဓိရာဇ္ကို ႏွဳတ္ေရးျဖင့္ ျပန္ေလ ေအာင္ မိန္႔ေတာ္မူပါ....ဟုပင့္၍ ေတာင္းပန္ေတာ္မူ၏။

စႀကိဳသူျမတ္လည္း ဤသုိ႔ စာေရးေတာ္မူ၏။

မင္းျမတ္ ငါသည္ အသက္သံုးဆယ့္တစ္၊ ပၪၥင္းဝါတစ္ဆယ့္တစ္ဝါရွိၿပီ။ ေန႔ညမျပတ္ပရိယတိၱ၊ ပဋိပတိၱ ျဖည့္သည္။ ကုသုိလ္အက်ဳိးခံေတာ္မူပါ။ သာ့သနာဒကာ မ်က္ႏွာျမင္ခ်င္၍ ဟံသာဝတီေရႊၿမိဳ႕ေတာ္တုိင္ေအာင္ စုန္ေရာက္ပါမည္။ အၾကံရွိေသာ္လည္း ေလွတက္လုပ္ေဆာင္သည္ မၿပီးေသးေသာေၾကာင့္ မေရာက္ဘဲ ရွိရေလသည္။ မဟာမင္းျမတ္သာ သနာေတာ္စီးပြားကုိ ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူေသာ မင္းျဖစ္ေတာ္မူသည္။ မ်က္ႏွာေတာ္ျမင္၍ သုစရုိက္၊ ဒုဒရုိက္၊ ကုသုိလ္၊ အကုသုိလ္ႏွင့္ယွဥ္ေသာစကားကုိ မေျပာေဟာရဘဲ အနိစၥေရာက္ေလေသာ္ ဒုဂတိသုိ႔သာ လားရေလသည္။ မ်က္ႏွာေတာ္ျမင္၍ ဒါနကထာ၊ သီလကထာ အစရွိေသာ စကားတုိ႔ကုိ ေျပာေဟာရမွ ေသရျခင္းသည္  ေကာင္းေသာသုဂတိဘဝသုိ႔ ျဖစ္ရာေလသည္ဟူ၍ ေမတၱာစာကမ္းရေလ၏။

မြန္မင္းရာဇဓိရာဇ္လည္း ငါ ဟံသာဝတီ ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္မွ ဆန္ခဲ့သည္မွစ၍ မည္သည့္ျပည္ရြာတြင္မွေသာ္လည္း ရဟန္းတစ္ေယာက္မွ်မျမင္ ယခု ဤရဟန္းကုိပင့္၍ မဖူးျမင္ေခ်သည္ရွိေသာ္ ရတနာသံုးပါးတြင္ တစ္ပါးကုိ ငါမ်က္ႏွာလႊဲသည္မည္ခ်ိမ့္မည္ဟူ၍ ၾကံၿပီးမွ ငါ႔ဆရာကုိ ငါလည္းဖူးျမင္လုိ၏ဟူ၍ ကြမ္းဖိတ္လွဴေတာ္မူလုိက္၏။ ပင္းယစႀကိဳသူျမတ္လည္း တရုတ္ပုဆုိး၊ ေအာင္း၊ တင္ဏယ္၊ ခင္းႏွီး၊ ကတုိး၊ လက္ဖက္ေခ်ာင္း၊ သစ္သီးဝလံ၊ ထန္းလ်က္၊ သကာစသည္မ်ားကုိ လူသံုးရာကုိင္ခန္႔လုိသည္ဟူ၍ မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ဘုရင္မင္းေခါင္လည္း စႀကိဳသူျမတ္အလုိရွိတုိင္း စီရင္ေတာ္မူ၍ ဆင္ဟုိင္းငါးေတာင္ျပည့္ကုိ ေရႊကတင္ေစၿပီးေသာ္ စႀကိဳသူျမတ္စီး၍ ထြက္ရ၏။ ဆင္ေရွ႕တြင္ အဝတ္ျဖဴႏွင့္ သီတင္းသံုးရာလုိက္ရ၏။ ဆင္ေနာက္ကလည္း သူအုိသံုးရာ လက္ေဆာင္ကုိင္၍ လုိက္ရ၏။ အဝျမစ္ငယ္ကုိကူး၍ ေရႊၾကက္ယက္ေျမာက္အုိးထိန္းေမာ္သုိ႔ေရာက္လွ်င္ ရာဇဓိရာဇ္က ေရႊေလာင္းႏွင့္ ကူး၍ခံလာ၏။ စႀကိဳသူျမတ္လည္း ရာဇဓိရာဇ္စီးေသာ ေရႊေဖာင္သုိ႔ ေရာက္ေလေသာ္ ပါသည့္ပဏာကာရကုိ ဆက္သေလ၏။ ရာဇဓိရာဇ္လည္း ငါ႔ဆရာလက္ေဆာင္ပဏာရမ်ားလွသည္ဟူ၍ ျပည္သြယ္ေတာ္မူၿပီးမွ လက္ေဆာင္ကုိ သိမ္းေလသည္။ စႀကိဳသူျမတ္လည္း မြန္မင္းရာဇဓိရာဇစ္အား ကုသုိလ္၊ အကုသုိလ္တုိ႔အက်ဳိးကုိယွဥ္၍ တရားေဟာၿပီး ျပည္သူျပည္သားအားလံုး၏ မ်ဳိးေရရိကၡာျဖစ္ေသာစပါးစုိက္ပ်ဳိးရန္ အခ်ိန္ျဖစ္သည့္အတြက္ စစ္မက္မျပဳဘဲ ကုသုိလ္အက်ဳိးကုိေမွ်ာ္၍ ျပန္ရန္ဆံုးမေတာ္မူ၏။ မြန္မင္းရာဇဓိရာဇစ္လည္း အလြန္ၾကည္ညိဳသည္ျဖစ္၍ အထူးထူးေသာ လွဴဘြယ္တုိ႔ျဖင့္ ပူေဇာ္ၿပီး ေအာက္ျပည္သုိ႔ စံုေလ၏။

ဤသမုိင္းတြင္ မြန္ျမန္မာစစ္မက္ျဖစ္မည့္အေရးကုိ ပင္းယစႀကိဳသူျမတ္သည္ ငါရဟန္းတုိ႔ႏွင့္မဆုိင္ဟု ေနေတာ္မမူဘဲ ဝင္ေရာက္ေျဖရွင္းခဲ့သျဖင့္ ျပည္သူမ်ားသက္သာရာရခဲ့ေလသည္။

ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ
ဆရာေတာ္အား ရခိုင္ျပည္၊ စစ္ေတြျမိဳ႕တြင္ ဖြားျမင္သည္။ အသက္ ၁၃ ႏွစ္အရြယ္တြင္ ကလကတၱားၿမိဳ႕သို႔ သြားေရာက္ကာ အဂၤလိပ္စာကို ကိုးတန္းေအာင္ျမင္သည္အထိ သင္ၾကားခဲ့သည္။ ဝိနည္းငါးက်မ္း၊ သုတ္သံုးက်မ္း၊ အဘိဓမၼာခုႏွစ္က်မ္းကို အာဂံုေဆာင္နိုင္သည္အထိ သင္ၾကားခဲ့သည္။ သက္ေတာ္ ၁၉ ႏွစ္တြင္ ရဟန္းေဘာင္သို႔တက္ၿပီး အိႏၵိယသို႔ၾကြေရာက္ကာ ဘဂၤလီ၊ နဂရီ၊ သကၠဋ၊ သသၤကရိုက္ႏွင့္ အဂၤလိပ္ဘာသာတို႔ကို တိုးတက္သင္ၾကားခဲ့သည္။ ၁၉၀၄ ခုႏွစ္တြင္ အဂၤလန္သို႔လည္းေကာင္း၊ ၁၉၀၅ ခုႏွစ္တြင္ အိႏၵိယသို႔လည္းေကာင္း၊ ၁၉၀၇ ခုႏွစ္တြင္ ဂ်ပန္ျပည္သို႔လည္းေကာင္း ၾကြေရာက္ခဲ့သည္။ ဂ်ပန္ျပည္၊ တိုက်ိဳၿမိဳ႕သိပၸံေက်ာင္းၾကီးတြင္ ပါေမာကၡအျဖစ္ ေလးႏွစ္တိုင္တိုင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။

ဆရာေတာ္သည္ ဥေရာပနိုင္ငံမ်ား၊ အေမရိကနိုင္ငံ၊ ၾသစေတးလ်နိုင္ငံတို႔သို႔လည္း ေလ့လာေရးခရီး လွည့္လည္ခဲ့သည္။ ၁၉၂၄ ခုႏွစ္တြင္ တရုတ္အမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဆြန္ယက္ဆင္၏ စ်ာပန အခန္းအနားသို႔ ျမန္မာနိုင္ငံ ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ တက္ေရာက္ခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္သည္ လူႀကီးနိုင္ငံေရးသမားမ်ားကိုသာမက တို႔ဗမာသခင္လူငယ္မ်ားကိုလည္း နိုင္ငံေရးအသိ ပိုမိုၾကြယ္ဝေအာင္ ေဟာေျပာအားေပးခဲ့သည္။ ထိုလူငယ္မ်ားကို အိႏၵိယျပည္သို႔ ေခၚေဆာင္ကာ အိႏိၵယနိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္မိတ္ဆက္ေပးျခင္း၊ ဂ်ပန္အမ်ိဳးသားမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ေပးျခင္း စသည္တို႔ကို ျပဳလုပ္ခဲ့ေပသည္။

ဆရာေတာ္သည္ နိုင္ငံရပ္ျခားတြင္ လွည့္လည္ေနထိုင္ေလ့လာခဲ့သျဖင့္ ဗမာျပည္သူတို႔ ေအာက္တန္း ေနာက္တန္း က်ေနသည့္အျဖစ္ကို သိျမင္ခဲ့သည္။ ႏုိင္ငံေရးဗဟုသုတ ၾကြယ္ဝသည့္အေလွ်ာက္ ဗမာျပည္သူတို႔အေပၚ တိုင္းတပါးသားတို႔ စိုးမိုးခ်ယ္လွယ္ျခင္းမရွိသည့္ ဟုမၼရူး (Home Rule) ေခၚ ကိုယ့္တိုု္င္းျပည္၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳး၊ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္စီမံရသည့္ အေနအထားသို႔ ေရာက္ရွိေစလိုသည့္ ဆႏၵျပင္းျပစြာ ရွိခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္သို႔ ျပန္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ရဟန္းရွင္လူျပည္သူတို႔အား နိုင္ငံေရး၊ လူမွဳေရး၊ အသိပညာမ်ားကို ပထမဆံုးသြတ္သြင္း ႏွိဳးဆြေပးခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က သူရိယသတင္းစာတိုက္မွာ ဆရာေတာ္၏ႏုိင္ငံေရး ရိပ္ျမံဳျဖစ္ခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္၏ တရားေဟာေျပာပြဲမ်ား အေၾကာင္းကို သူရိယသတင္းစာမွ အျမဲမျပတ္ေထာက္ခံ ေရးသားေဖၚျပခဲ့သျဖင့္ ျပည္သူလူထုမွာ နိုင္ငံေရးဗဟုသုတ ၾကြယ္ဝလာၿပီး တက္ၾကြလာခဲ့ၾကသည္။

အဂၤလိပ္အစိုးရ၏ကိုယ္စားလွယ္ဘုရင္ခံဆာရယ္ဂ်ီနယ္ကရက္ေဒါက္ကို “ကရက္ေဒါက္ ျမန္မာျပည္က ထြက္သြား” ဟု ရဲဝင့္စြာ ကမၻာသိေအာင္ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းႏွင့္ ထုတ္ခဲ့ေသာ ဆရာေတာ္ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္သည္ မိမိကိုယ္က်ိဳးမငဲ့ဘဲ ျပည္သူတို႔၏လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တိုက္တြန္းႏွိဳးေဆာ္ခဲ့သျဖင့္ ပုလိပ္စံုေထာက္မ်ား ဆရာေတာ္၏ ေနာက္တေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနရသည့္အထိျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အျခားသံဃာေတာ္မ်ားက ဆရာေတာ္ႏွင့္ အေပါင္းအသင္းမလုပ္ရဲေခ်။ ထိုစဥ္က ဘႀကီးဘေဘမွာ သူရိယသတင္းစာတိုက္ကို ဦးစီးေနသည္ျဖစ္ရာဆရာေတာ္ တည္းခိုစရာမရွိသည့္အျဖစ္ကို သိရွိၿပီး သူရိယသတင္းစာတိုက္တြင္ ပင့္၍သီတင္းသံုးေစသည္။

No comments:

Post a Comment