Sunday, 6 January 2013

မိဘေမတၱာ


မိဘေမတၱာ ၾကီးမားလွပါတယ္..။
မည္သူမဆို မိမိတို ့ရဲ ့မိဘ၀မ္းထဲမွာ ဒီပံုေလးအတိုင္းေနခဲ့ၾကရပါတယ္။ ေမေမတို ့ခမ်ာ မိမိရဲ ့ရင္ေသြးကို ၉လလြယ္ ဆယ္လဖြားနဲ ့ ၾကီးျပင္းခဲ့ၾကတာ မိဘရဲ ့ေက်းဇူး ႏို ့တလံုးကိုျပန္ဆပ္ဖို ့ မွတ္မိအံုးမယ္ဆိုတာ လူတိုင္းသိေကာင္းပါရဲ ့။

မိဘဆိုတာ သားသမီးေတြဆီက ဘယ္အရာမဆို ဘာမွမေမ်ွာ္လင့္ထားၾကပါဘူး။ သိတတ္မႈတစ္ခုေလးဘဲရရ ဘာဘဲရရ မိဘတိုင္းက စိ္တ္ၾကည္ႏူးေနၾကရပါတယ္။ေမေမခလုတ္ထိမွအမိတဆိုသလို သားအခက္ခဲေတြရင္ဆိုင္ေနရတဲ႕အခ်ိန္ေဖေဖေမေမတို႕ကိုသားအရမ္းလြမ္းတာပဲ စိတ္အားငယ္တယ္ဆိုလည္းမမွာပါဘူးေဖေဖေနဲ႕ေမေမ အေဝးတစ္ေနရာမွဘယ္ေလာက္အဆင္ေျပေျပလိုအပ္တာေလးေတြေတာ့ရွိတယ္။ေဖေဖနဲ႕ေမေမ ေနရာတိုင္းဟာငယ္ငယ္ကလိုကေလးစိတ္နဲ႔ျဖစ္ခ်င္တိုင္းကိုျဖစ္လို႕ရတယ္ဆိုတဲ႔စကားဟာ အခုခ်ိန္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတာနားလည္ခဲ႕ပါျပီေမေမ။

အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ ျမန္မာလူငယ္တိုင္း မိမိလုပ္အားျဖင့္ရရွိေသာဝင္ေငြကို မိဘထံေပးခ်င္သည္မွာ သဘာဝက်ေပသည္။ မိဘထံမွ အယူသာရွိခဲ့ျပီးအေပးမရွိေသာလူငယ္မ်ားတြင္လည္းတိုင္းျပည္၏အလုပ္ကိုင္အခြင့္လမ္းေၾကာင့္သာမေပးဆပ္နိုင္ရွိပါမည္ ေပးဆပ္လိုေသာ ဆႏၵမလဲြမေသြရွိမည္ဟုထင္ပါသည္။ အထူးသျဖင့္အတတ္ပညာတစ္ခုျဖင့္ျပည္ပတြင္အလုပ္လုပ္ေနေသာ ျမန္မာလူငယ္အမ်ားစုသည္ ပို၍ပ့ံပိုး ျဖစ္ၾကပါလိမ့္မည္။ ဤသို ့ဆိုျခင္းေၾကာင့္ မိဘျဖင့္အနီးကပ္ေန၍ ျပဴစုေစာင့္ေရွာက္ေသာသူမ်ားမပံ့ပိုးဟုမဆိုလိုပါ မိဘနွင့္အနီးကပ္ေနျပီးျပဴစုေစာင့္ေရွာက္ခြင့္သည္ ပင္လွ်င္ရခဲေသာကုသိုလ္၊အခြင့္ေရးတစ္ခုမဟုတ္ပါေလာ။
တကယ္ဆို သားသမီးအားလံုးကိုအဆင္ေျပလိုသည့္မိဘေစတနာ ကိုကြ်န္ေတာ္တို ့တေတြနားလည္သင့္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းေနစဥ္ကာလအိမ္မွစားစရာအေၾကာ္အေလွာ္ႏွင့္ ပိုက္ဆံတစ္လတစ္ၾကိမ္ပံုမွန္ပို ့ေပးခဲ့ပါသည္။ ပိုက္ဆံေရာက္ျပီးစဆိုလွ်င္ အတိုင္း အဆမရွိသံုးခ်င္ရာသံုးပစ္..လဝက္ေက်ာ္ ေလာက္ဆို သံုးစရာမက်န္ေတာ့လို ့အေမ့ကိုေျပာလွ်င္ "ဘာေတြသံုးပစ္လဲ ဘာေတြဝယ္ပစ္လဲ.." အေမ မေမးတတ္၊ မဆူတတ္ပါ။ စားစရာအေၾကာ္ေလွာ္မ်ားကိုလည္းအခန္းေနသူငယ္ခ်င္း အားလံုးတစ္ထိုင္တည္းျဖင့္ ဝိုင္းစားခ်င္စားတတ္ပါသည္ ။ ဘယ္သူေတြေကြ်းပစ္လဲ... အေမ မေမးတတ္ပါ။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ ထမင္းဝိုင္းတြင္ဟင္းမေကာင္းလို ့ကြ်န္ေတာ္ႏွေခါင္းရွဳံ ့၍ အမျဖစ္သူက... " ငါတို ့ဒီလိုပဲအျမဲစားေနတာ နင့္ကိုသာ ၾကက္သားဝက္သား မျပတ္ေၾကာ္ပို ့ေနတာ ..." ဟူေသာစကားကို ေရွ ့ဆက္မေျပာရန္ အေမဝင္ဟန့္ပါသည္။ ထိုအခိုက္တန္ ့ငါအသံုးအစား ဆင္ျခင္ေတာ့မယ္ဟုအသိစိတ္ဝင္လာေသာ္လည္း အေဆာင္ျပန္ေရာက္လွ်င္ သံုးျမဲ စားျမဲ ျပန္ျဖစ္ပါသည္။

အခုခ်ိန္ထိကြ်န္ေတာ္၏အျပဳမူကိုျပန္စဥ္းစားမိခ်ိန္တြင္ အေမႏွင့္ေျပာေသာကြ်န္ေတာ့္ေလသံမ်ားမွာ...ေဒါသသံ၊ ဆရာလုပ္သံ၊ ဟိုလူမေပးနဲ ့ဒီလူ မေကြ်းနဲ ့....စသည့္ေဝါဟာရမ်ားထပ္ေနေၾကာင္းသံုးသပ္မိပါသည္။ အေမေကြ်းျဖစ္ေသာလူမ်ားမွာလည္း ကြ်န္ေတာ့္၏ေမြးခ်င္းမ်ားပင္မဟုတ္ပါလား သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားမဟုတ္ပါ။ ဒါေတာင္ အေမ့ကိုပံ့ပိုးျဖစ္ေသာကာလမွာ (၄) ႏွစ္သာရွိပါေသးသည္၊ ပံ့ပိုးေသာေငြမွာလည္း ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းေနစဥ္ကာလကပို ့သည့္ ေငြပမဏနွင့္ အတူတူပင္...။ ဘာအရာနဲ ့ကြ်န္ေတာ္ဒီလိုေျပာေနမိမွန္းစဥ္းစား၍မရပါ...။ ဒီေတာအတြင္းဂူဂယ္မွာရုတ္တရက္ေတြ ့ရတဲ ့ရွင္သုမနရဲ ့ဆံုးမစာေလးကိုဖတ္မိ၍ပိုရင္နာရပါသည္။

ဒီေလာက္ႏွင့္ ဘဲနားပါဦးမည္..
ဓါတ္ပံုအြန္လိုင္းမွရယူပါတယ

ကိုထြန္းေ၀
3.1.2013

No comments:

Post a Comment